Viva de butternut!

Vandaag al mijn (nog halfgroene) butternut pompoenen geoogst omdat er nachtvorst dreigt. Ik ben redelijk dol op deze zelf geselecteerde variëteit omdat ze ook zonder bestuiving vruchten
maakt. Parthenocarp heet dat met een geleerd woord. Handig in koude zomers of jaren met
weinig insecten. Er zit dan wel helemaal geen zaad in, of een paar platte zaden. Dan moet je
met de hand bestuiven als je zaad wil. Gelukkig kan ik dat!

Slechts een 5-tal geoogste butternuts hebben de karakteristieke zalmrose/beige schilkleur die op
rijpheid duidt, maar verreweg de meerderheid heeft nog groen en witte strepen. Dat gaat problemen
geven voor de bewaarbaarheid (meestal kan ik mijn butternuts zonder problemen tot eind mei
bewaren, ook een gevolg van mijn selectie :-D).
Hoe het komt dat ze nog niet rijp zijn? Andere jaren is dat wel het geval, maar dit jaar, met de
grote droogte zijn de planten tot begin september klein gebleven, en pas eind september maakten
ze volop bloemen.

Van de pompoenen die niet op de hakselhout heuvels stonden is er niet één die de droogte
overleefd heeft. Voor wie nog overtuigd moest worden: mulch werkt! In dit geval een meter mulch!
Ik had voor deze eigenlijk ook geen hoop meer, maar met die warme nazomer
hebben ze hun beste hechtrankje voorgezet en hebben ze alles in sneltempo afgewerkt.

't Is eigenlijk wel triest dat ik alles heb moeten uitdoen, want de planten waren ook nu nog dapper
nieuwe bloemen en jonge vruchtjes aan het maken. De eenden, die gisteren mijn enige overlevende
rode kool vermassacreerd hebben, beginnen nu in hun zoektocht naar sappig groen ook het
pompoenenblad te eten...

Qua hoeveelheid is de oogst goed te noemen: 55 pompoen van 12 planten. 4 of meer per stuk,
daar mag een mens niet van klagen! De allerzwaarste pompoen weegt 3,5 kg, maar er zitten ook
wel een paar kleine tussen (700g) en 5 met grote barsten (door de afwisseling droog nat?) met
meestal een laagje was over. Die kunnen maar beter zo snel mogelijk de pot in!

Al bij al toch 2 kruiwagens vol van 12 planten. Voor variabiliteit zou 20 planten beter zijn. 'k Had er 60 gezaaid... Wel, volgend jaar haal ik het misschien wel!

Eendenkuikens

"Hej mama, kunnen we geen eitjes uitbroeden? Ik zou zo graag een klein eendje hebben. He, allee nu mama, dat zou toch leuk zijn?"

Zo gaat dat dan door, om de paar uur, tot mama's oren murw gezeurd zijn en ik toegeef. Eigenlijk vind ik het ook wel een uniek avontuur...

Begin april een paar dagen lang (nog warme) eieren verzameld, die in een geleende broedkist gestopt (dankjewel Martin!), religieus een maand lang de eitjes 2 keer per dag omgedraaid, en om de twee dagen wat bevochtigd, en ja hoor, op 6 mei had het eerste ei een piepklein gaatje.  Als we dan floten tegen het ei floot het kuikentje terug: kan niet schattiger!

En toen 24 uur niks meer... Paniek!

Het duurt verschrikkelijk lang bij eenden voor het kuiken er uit is. Na het eerste barstje kan het nog wel 48 uur duren. Genoeg om ongerust over te worden. Maar uiteindelijk lukte het toch. Chipie duwde het dopje van het ei open in mijn hand, terwijl mij zoon en ik er (letterlijk) met onze neus bovenop zaten. Een magisch moment...

Het eerste kuiken rust uit na zijn zware inspanning...

Toen werd pas duidelijk hoe onvoorbereid we waren! In allerijl een kartonnen doos met hoge wanden klaargemaakt (keukenpapier op de bodem, een oude gloeilap op een plank als plafond, met de compost-thermometer de temperatuur gemeten tot we ongeveer 37 graden hadden. 

Broertjes en zusjes erbij...

Chipie is 24 uur alleen gebleven, toen waren nummer 2 en 3 er. En nog een dag later het nakomertje. De kuikens kropen zelf dichter of verder van de lamp om het aangenaam warm te hebben: handig!

Toen begon het culinaire avontuur. Buffet à volonté geopend: gemalen maïs, gehakt koolblad, hardgekookt ei, droge kuikenkorrel (gekocht bij Mijten, die van de Aveve lustten ze niet), en kuikenkorrel gesopt in melk. Amai, dat was wel wat extra werk elke dag!

Zes-gangen menu voor eendenkuikens

Wel, wel, de beestjes groeiden als kool. 24 uur later kon je je al niet meer voorstellen dat zulke joekels ooit in een ei gepast hadden.

Zelf doen? U weze gewaarschuwd: Eenden, zelfs jonge, zijn GEEN propere dieren. Ik bespaar jullie de foto's, maar het water en voedsel moest minimaal 3 keer per dag aangevuld en ververst worden. Na 5 minuten zagen de bakjes en de doos er meestal uit alsof ze al twee weken verwaarloosd waren, en met het ouder worden van de kuikens verbeterde de zaak er niet op.

Na twee weken had ik genoeg van de weeïge zure geur in de huiskamer en verhuisden de eendjes naar buiten, in een verplaatsbare kooi en een knus hokje met stro...
Toen werd het gastronomisch gesproken ook wat rustiger voor mij: twee keer per dag kuikenvoer en water bijvullen. De rest van hun dieet moesten de beestjes dan zelf verzorgen. Ze pikten al snel naarstig miertjes, kevertjes, graszaad en paardenbloemblaadjes uit het gras.

Ze zijn nu een goeie drie weken oud. De eerste veerschachten worden zichtbaar. Ze fluiten nog steeds opgewonden als ze mijn zoon zien.

De volwassen eenden komen vaak op bezoek. Ik heb een paar keer getwijfeld om de jonkies los te laten, maar het zijn nog zulke hapklare brokjes, en behalve een vos hebben we ook al een paar keer een wezel gezien. Dus blijven de babies nog een paar weken in hun kooitje met uitzicht...

Behalve Chipie, die mag af en toe eens een wandelingetje maken:

Chipie en zijn mama (mijn zoon) samen op stap!

Welkom Cayuga eenden!

Eenmaal ik een eenden-nachthok had gebouwd om mijn loopeenden te beschermen tegen de vos, wou ik de gesneuvelde exemplaren vervangen door andere eenden. En toen kwam ik uit op Cayuga's, een Amerikaans ras eenden. Ziehier mijn zes lieverdjes. In vergelijking met mijn loopeenden aan de zware kant (3,2kg tot 3,6kg), ze vliegen ook niet echt, alhoewel ze niet gekortwiekt zijn.
Het zijn uitstekende slakkeneters.
Het ras is zwart, inclusief bekjes en poten. De veren hebben groene, blauwe en paarse weerschijnen als de zon erop schijnt: prachtig! De oudjes worden wit. Eén van mijn vrouwtjes heeft al een paar witte veren op de borst.
In tegenstelling tot de loopeenden zouden het goede broedeenden zijn. Alleszins benutten ze graag de nestboxjes die ik voor hen gemaakt heb!

Eieren liggen er nog niet in, maar de dames proberen de nestjes alvast uit!

Sprookjeslandschap

Toch wel eens leuk, een dagje dat de sneeuw blijft liggen...

Genieten van de heel aparte sfeer.

De anders zo armtierig ogende ingang is nu omgetoverd tot een ansicht-kaart

Zoonlief die je kraag volgooit met sneeuw.
:-)

Sneeuwgevecht: willen of niet, we moeten eraan geloven

Dierensporen volgen tot aan het nest.

Het Wilde Westen...

Lachen om Knor, die zich verstopt heeft in het stro: als je niet weet dat ze er is kan je het niet geloven...

Knor helemaal verstopt in haar stro-bed

Iedereen is wat uit zijn gewone doen...

De Eenden twijfelen of ze wel een duik willen nemen vandaag: toch liever niet...