Posts tonen met het label Aliosha. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Aliosha. Alle posts tonen

zondag 6 september 2015

Moeten er nog peren zijn?

Jef en Aliosha meegekregen om te helpen peren plukken... Voor Aliosha was het een feest om hier te zijn, rond te rennen op de grond, een rasp uit te vinden van een dode tak en een braamstengel, peren te plukken, noten te zoeken, ontdekkingen te doen...

Ziet hij er niet goed uit in een rustieke omgeving? Net echt hé?

Zoonlief helpt mee alsof hij hier is opgegroeid...

Het resultaat van een uurtje plukken/spelen: we hebben er om uit te delen...
:-)

vrijdag 20 november 2009

Ode aan Aliosha

Aliosha lanceert een explosie van "je t'aime, je t'aime" tegen mij en JF vandaag. Daar kan je als ouder alleen maar van gaan smelten. Het is tevens de eerste dag dat hij "Je" toevoegt, ervòòr was het "tem"

Wat ben ik blij dat ik voet bij stuk gehouden heb, naar mijn hart geluisterd heb, en mijn kleine jongetje zijn gang heb laten gaan toen ik van alle kanten te horen kreeg (inclusief van JF) dat hij te verwend was en ik te laks. Ik wist pertinent zeker dat ik NIET laks was.
Mijn principe was wel dat ik Aliosha niet liet huilen, maar naar hem toesnelde zogauw hij een kik gaf. Alleszins het eerste levensjaar, en eigenlijk nog het grootste stuk van het tweede ook.
En ja het was uitputtend, bijna onmenselijk zwaar bij tijden, maar ik ben er doorgeraakt. En het heeft zijn vruchten afgeworpen, rijkelijk zelfs.
Sinds een jaar of wat zijn de commentaren omgeslagen in veriaties op "Wat een lief en rustig jongetje!"
En dat is hij ook. Maar hij kan evengoed volledig uit de bol gaan met zijn nichtje Helena, en schaterlachen dat het een lieve lust is.
Hij lijkt mij goed aangepast, sociaal, enorm redelijk voor een ukkie van nog geen drie. Bovenal voelt hij zich bemind en gerespecteerd door zijn beide ouders. Ik denk dat het daardoor komt dat hij zo lief is.

Ik vind hem niet gemakkelijk, nochthans, want hij heeft zijn eigen sterke wil (vanzelf, we hebben nooit geprobeerd om die te breken zoals zo vaak zo routineus en onnadenkend gedaan wordt), maar het is een zalig jongetje, en we zijn allebei elke dag erg dankbaar dat we dit kindje met al zijn kapoenenstreken en guitige oogjes en getater en huilbuien mogen meemaken...