Viva de butternut!

Vandaag al mijn (nog halfgroene) butternut pompoenen geoogst omdat er nachtvorst dreigt. Ik ben redelijk dol op deze zelf geselecteerde variëteit omdat ze ook zonder bestuiving vruchten
maakt. Parthenocarp heet dat met een geleerd woord. Handig in koude zomers of jaren met
weinig insecten. Er zit dan wel helemaal geen zaad in, of een paar platte zaden. Dan moet je
met de hand bestuiven als je zaad wil. Gelukkig kan ik dat!

Slechts een 5-tal geoogste butternuts hebben de karakteristieke zalmrose/beige schilkleur die op
rijpheid duidt, maar verreweg de meerderheid heeft nog groen en witte strepen. Dat gaat problemen
geven voor de bewaarbaarheid (meestal kan ik mijn butternuts zonder problemen tot eind mei
bewaren, ook een gevolg van mijn selectie :-D).
Hoe het komt dat ze nog niet rijp zijn? Andere jaren is dat wel het geval, maar dit jaar, met de
grote droogte zijn de planten tot begin september klein gebleven, en pas eind september maakten
ze volop bloemen.

Van de pompoenen die niet op de hakselhout heuvels stonden is er niet één die de droogte
overleefd heeft. Voor wie nog overtuigd moest worden: mulch werkt! In dit geval een meter mulch!
Ik had voor deze eigenlijk ook geen hoop meer, maar met die warme nazomer
hebben ze hun beste hechtrankje voorgezet en hebben ze alles in sneltempo afgewerkt.

't Is eigenlijk wel triest dat ik alles heb moeten uitdoen, want de planten waren ook nu nog dapper
nieuwe bloemen en jonge vruchtjes aan het maken. De eenden, die gisteren mijn enige overlevende
rode kool vermassacreerd hebben, beginnen nu in hun zoektocht naar sappig groen ook het
pompoenenblad te eten...

Qua hoeveelheid is de oogst goed te noemen: 55 pompoen van 12 planten. 4 of meer per stuk,
daar mag een mens niet van klagen! De allerzwaarste pompoen weegt 3,5 kg, maar er zitten ook
wel een paar kleine tussen (700g) en 5 met grote barsten (door de afwisseling droog nat?) met
meestal een laagje was over. Die kunnen maar beter zo snel mogelijk de pot in!

Al bij al toch 2 kruiwagens vol van 12 planten. Voor variabiliteit zou 20 planten beter zijn. 'k Had er 60 gezaaid... Wel, volgend jaar haal ik het misschien wel!

Het grote karton experiment gaat van start

Dik , echt dik karton gekregen in de motoshop. Zo'n 8mm, en stijf, veel steviger dan kartonnen dozen, zelfs als ze twee- of meerlagig zijn. 'k Ga testen of het voldoende verteert op een winter om erin te kunnen planten in het voorjaar. En anders, ja, dan moeten we nog een jaartje wachten zeker?

Vandaag begonnen met de bodem van één van de swales het dichtst bij de moestuin wat kaal te plukken/harken/snijden. Hierop een laag van dat dik karton gelegd met ca 20 cm overlapping tussen de stukken, en er bovenop een dikke laag houtsnipper mulch van vorig jaar die nu half verteerd is.

Karton gelegd, eerste kruiwagen mulch is gestort.

Half afgewerkt: 2 van de 4 meter.

Afgewerkt

Nu nog wachten op de regen, want als het zo droog blijft gaat het karton niet verteren!

Onze kleine ontdekkingsreiziger...

Eenden zijn groepsdieren, dachten we. Alle eenden die we tot nu toe gehad hebben volgden de troep: ze vinden het niet leuk om ergens alleen achter te blijven. En dit jaar is er een jonge cayuga eend, we noemen hem Little Explorer, die er toch liefst alleen op uit trekt.

Toen hij nog klein was en in de living onder de hittelamp woonde merkten we al dat hij anders was dan de anderen: Als Aliosha hem bij zich nam dan wou hij liever rondlopen en kijken wat er om de hoek was. Alle andere eendjes namen er genoegen mee in Aliosha nek of op zijn buik te liggen.
Het resultaat was vooral eendenkak op het tapijt...

Maar nu hij groot is, blijft hij rondwandelen en alles onderzoeken. Kop tussen de schouders, heel anders dan de anderen die met gestrekte nek rondlopen,  kuiert het beestje op zijn dooie gemakje honderd of meer meter weg van de troep. En in zijn koppie zit een kaart van het terrein, want 's avonds is hij altijd voor donker terug bij het nachthok.

Vannacht een cayuga eend verloren: een vos, of misschien een marter, heeft door de tralies aan de rand van het hok een slapende eend gebeten (er lagen een handvol pluimen buiten het kot). Gezien de mazen van de tralies 5 cm breed zijn kon dat geen reusachtige wonde zijn, maar de inmiddels uitgehongerde ratten moeten het bloed geroken hebben en hebben het dier dan in de kooi verder afgemaakt. Toen ik de eend vond vanmorgen was het hele staartdeel opgegeten en alle ingewanden behalve de gal eruit gehaald en verorberd. Er viel niet eens te achterhalen of het een mannetje of een vrouwtje was...
Ik hoop dat het NIET betekent dat de ratten nu de slapende eenden gaan aanvallen, ook als ze géén wonden hebben, want dan heb ik een serieus probleem...
Langzamerhand dringt zich toch de noodzaak op om het rattenprobleem ingrijpender aan te pakken. Munt lost het probleem hoegenaamd niet op. En hoe kan ik vermijden dat vergiftigde ratten of het gif zelf, als ik al overhaald kan worden om met gif te gaan werken, mijn eigen dieren niet ziek of dood maken?
Rats... :-S

Met nieuwe moed

Ben sinds de 1e kursusdag moestuintuinieren bij Yggdrasil weer volop bezig met tuinplannen. De twee nieuwe moestuinen 680m2 en 511m2 (zie ik het weer te groot?) zijn uitgetekend en worden afgebakend door de binennomheiningen voor de geiten en kippen die Pieter Aerts en co momenteel aan het zetten zijn.

Dé cruciale truuk (behalve het karton en compost om de moestuin te starten) is - denk ik nu - smeerwortel langs de moestuinranden. Massa's mulchmateriaal altijd voorhanden, en het groeit zo dicht zowel boven als ondergronds dat zelfs kweekgras buiten gehouden wordt.

Zal er maar alvast gaan bestellen. Ik hou van die blauwe bloemetjes, of de fel paarse, niet van de flets rose of vuilgele. Effe zoeken of ze die hebben in S. uplandicum. Of de dwergvariëteit is misschien ook leuk, minder geschikt voor mulch weliswaar, maar groenblijvend: dat is toch ook wel tof. En uitzaaiend, LOL.

File: Symphytum officinale 002.JPG - Wikimedia Commons

Stuyland open voor jagers

Juist te weten gekomen dat mijn terrein officieel als jachtgebied geklasseerd staat (de jachtkaarten zijn eindelijk digitaal raadpleegbaar. Ik werd bijna onwel toen ik het zag: het lijkt wel of 90% van Vlaanderen jachtgebied is!). Heb ik daar ooit toestemming voor gegeven? Ik dacht het niet! Gelukkig (heb ik op het nieuws gehoord) kan ik er iets aan doen. De vogelbescherming gaat voor mij de aanvraag indienen om mijn terrein te laten schrappen: Ik ben veel te blij met mijn kerkuilen, wezels, fazanten, marters, hazen, torenvalken enz. om random mannen met geweren de boel onveilig te laten maken. En stel je voor dat ze Knor voor een everzwijn aanzien? Of mijn krielkip voor een fazantenjong? Jagers zijn in geen geval welkom op Stuyland!

Nog iemand geïnteresseerd om te kijken of er in zijn/haar tuin vrijelijk gejaagd mag worden?

Hier is de link naar de campagne van de vogelbescherming: Schiet In Actie: transparante jachtgbieden

Eendenkuikens

"Hej mama, kunnen we geen eitjes uitbroeden? Ik zou zo graag een klein eendje hebben. He, allee nu mama, dat zou toch leuk zijn?"

Zo gaat dat dan door, om de paar uur, tot mama's oren murw gezeurd zijn en ik toegeef. Eigenlijk vind ik het ook wel een uniek avontuur...

Begin april een paar dagen lang (nog warme) eieren verzameld, die in een geleende broedkist gestopt (dankjewel Martin!), religieus een maand lang de eitjes 2 keer per dag omgedraaid, en om de twee dagen wat bevochtigd, en ja hoor, op 6 mei had het eerste ei een piepklein gaatje.  Als we dan floten tegen het ei floot het kuikentje terug: kan niet schattiger!

En toen 24 uur niks meer... Paniek!

Het duurt verschrikkelijk lang bij eenden voor het kuiken er uit is. Na het eerste barstje kan het nog wel 48 uur duren. Genoeg om ongerust over te worden. Maar uiteindelijk lukte het toch. Chipie duwde het dopje van het ei open in mijn hand, terwijl mij zoon en ik er (letterlijk) met onze neus bovenop zaten. Een magisch moment...

Het eerste kuiken rust uit na zijn zware inspanning...

Toen werd pas duidelijk hoe onvoorbereid we waren! In allerijl een kartonnen doos met hoge wanden klaargemaakt (keukenpapier op de bodem, een oude gloeilap op een plank als plafond, met de compost-thermometer de temperatuur gemeten tot we ongeveer 37 graden hadden. 

Broertjes en zusjes erbij...

Chipie is 24 uur alleen gebleven, toen waren nummer 2 en 3 er. En nog een dag later het nakomertje. De kuikens kropen zelf dichter of verder van de lamp om het aangenaam warm te hebben: handig!

Toen begon het culinaire avontuur. Buffet à volonté geopend: gemalen maïs, gehakt koolblad, hardgekookt ei, droge kuikenkorrel (gekocht bij Mijten, die van de Aveve lustten ze niet), en kuikenkorrel gesopt in melk. Amai, dat was wel wat extra werk elke dag!

Zes-gangen menu voor eendenkuikens

Wel, wel, de beestjes groeiden als kool. 24 uur later kon je je al niet meer voorstellen dat zulke joekels ooit in een ei gepast hadden.

Zelf doen? U weze gewaarschuwd: Eenden, zelfs jonge, zijn GEEN propere dieren. Ik bespaar jullie de foto's, maar het water en voedsel moest minimaal 3 keer per dag aangevuld en ververst worden. Na 5 minuten zagen de bakjes en de doos er meestal uit alsof ze al twee weken verwaarloosd waren, en met het ouder worden van de kuikens verbeterde de zaak er niet op.

Na twee weken had ik genoeg van de weeïge zure geur in de huiskamer en verhuisden de eendjes naar buiten, in een verplaatsbare kooi en een knus hokje met stro...
Toen werd het gastronomisch gesproken ook wat rustiger voor mij: twee keer per dag kuikenvoer en water bijvullen. De rest van hun dieet moesten de beestjes dan zelf verzorgen. Ze pikten al snel naarstig miertjes, kevertjes, graszaad en paardenbloemblaadjes uit het gras.

Ze zijn nu een goeie drie weken oud. De eerste veerschachten worden zichtbaar. Ze fluiten nog steeds opgewonden als ze mijn zoon zien.

De volwassen eenden komen vaak op bezoek. Ik heb een paar keer getwijfeld om de jonkies los te laten, maar het zijn nog zulke hapklare brokjes, en behalve een vos hebben we ook al een paar keer een wezel gezien. Dus blijven de babies nog een paar weken in hun kooitje met uitzicht...

Behalve Chipie, die mag af en toe eens een wandelingetje maken:

Chipie en zijn mama (mijn zoon) samen op stap!

Twee Bokjes erbij!

Mama is het leukste speelgoed!

Twee weken oude bijdehandjes...

Welkom Cayuga eenden!

Eenmaal ik een eenden-nachthok had gebouwd om mijn loopeenden te beschermen tegen de vos, wou ik de gesneuvelde exemplaren vervangen door andere eenden. En toen kwam ik uit op Cayuga's, een Amerikaans ras eenden. Ziehier mijn zes lieverdjes. In vergelijking met mijn loopeenden aan de zware kant (3,2kg tot 3,6kg), ze vliegen ook niet echt, alhoewel ze niet gekortwiekt zijn.
Het zijn uitstekende slakkeneters.
Het ras is zwart, inclusief bekjes en poten. De veren hebben groene, blauwe en paarse weerschijnen als de zon erop schijnt: prachtig! De oudjes worden wit. Eén van mijn vrouwtjes heeft al een paar witte veren op de borst.
In tegenstelling tot de loopeenden zouden het goede broedeenden zijn. Alleszins benutten ze graag de nestboxjes die ik voor hen gemaakt heb!

Eieren liggen er nog niet in, maar de dames proberen de nestjes alvast uit!

Ons eerste eendenei!

Zachtgroen, ongeveer zo groot als een kippenei

Achteloos achtergelaten in de ren; zo doen loopeenden dat.
Wij hebben het inmiddels al opgepeuzeld: lekker, zo vers!
Maar, 27 februari, is dat niet vreselijk vroeg om het legseizoen te beginnen?
Wie weet er meer van?

Een ezel stoot zich...

'k Heb een paar keer aangeplante boompjes door konijnen zien vernielen (meer dan twee, dus misschien toch een ezel!), maar dit jaar bescherm ik mijn boompjes.
Met gratis afvalmateriaal ook nog eens! Hoe?

Van een grote plastieken fles snij je de top en bodem af met een cutter:

Als je ook nog een overlangse snee maakt kan je het kraagje openrollen en rond een stammetje plaatsen. Bij stormwind zoals we net gehad hebben durven er wel een paar losgerukt te worden. Als je dat wil vermijden moet je de kraagjes dichttapen.

De afgesneden topjes zijn handig als je uit kamperen gaat: je haalt er een plastieken zakje door en je hebt hersluitbare zakjes in alle denkbare formaten.

Zo hoef je geen onhandige dozen of volumineuze trommels mee te sleuren. Dit zakje met schroefdop/giet-teut is altijd even groot als zijn inhoud. Je kan het ook thuis gebruiken om zaad of allerlei poeders in te bewaren.

De bodempjes ga ik ophangen in mijn fruitboompjes in de hoop dat ze de vogels van de kersen gaan houden. Wie nog ideetjes heeft mag ze altijd laten weten..

Hier een deel van de boompjes met de plastiek kragen rond de stammetjes.

Alle fruitboompes zijn geplant!

Mijn BFF en ik hebben samen bijna 200 fruitbomen, hoog- en laagstam, de grond in gekregen. Op elk vrij moment sinds half december hebben we geplant, en nu zijn we eindelijk klaar.

Voor:

Elke plantplek voor de laagstamboompjes is gemarkeerd met een bamboestokje. Voor de swales op de achtergrond zie je de strohopen liggen rond de hoogstambomen.

Na:

Tijd om effe uit te blazen!

Sommige boompjes waren maar miezerige gevalletjes. Deze was de ergste (besteld per post):

Amper 30cm lang en bijna geen wortel. Niet zeker of dat stekje het wel haalt!

Andere waren fantastisch mooi vertakt en heb ik geen twijfels over dat ze het dit jaar al goed zullen doen. Bij voorbeeld dit pruimenboompje hier (variëteit Early Laxton)

Hij is dan nog voor 2/3 ingesnoeid, want hij paste niet in de auto! 

't Zal de eenden worst wezen dat er nieuwe boompjes staan: grazen is de boodschap!

Aliens op Stuyland!

We scheppen naarstig kruiwagens vol hakselhout om rond de pas geplante boompjes te strooien, en zie, dat half vergane hakselhout bevat "alien life forms".

Aan jullie om mij te vertellen wat deze joekels zijn:

Zo in het zonlicht gehouden worden voor de foto vonden ze niet leuk. 'k Heb ze maar snel terug onder 20 cm haksel begraven.

En hier een mini-olifantje...

Op z'n rug:

Sprookjeslandschap

Toch wel eens leuk, een dagje dat de sneeuw blijft liggen...

Genieten van de heel aparte sfeer.

De anders zo armtierig ogende ingang is nu omgetoverd tot een ansicht-kaart

Zoonlief die je kraag volgooit met sneeuw.
:-)

Sneeuwgevecht: willen of niet, we moeten eraan geloven

Dierensporen volgen tot aan het nest.

Het Wilde Westen...

Lachen om Knor, die zich verstopt heeft in het stro: als je niet weet dat ze er is kan je het niet geloven...

Knor helemaal verstopt in haar stro-bed

Iedereen is wat uit zijn gewone doen...

De Eenden twijfelen of ze wel een duik willen nemen vandaag: toch liever niet...

Van wilde konijnen naar vrije cavia's

Toen we anderhalf jaar geleden Stuyland kochten was het vooral een reusachtige wei waar wilde konijnen hoogtij vierden. Zo op het oog wel een paar honderd... Ai, ai, het geplande voedselbos! Alle plantjes die niet door 60 cm kippengaas beschermd werden legden in een mum van tijd het loodje. Voor ik het goed en wel door had waren we al een Lebanon ceder, een paar jonge bessenstruiken en een kastanjeboompje kwijt.
Ook liep het niet zo vlot door het gras door de afwisseling van overgroeide graspollen met de vele kuiltjes en bultjes waar de konijnen halfslachtige graafpogingen hadden ondernomen.

Tegelijk wou ik een paar cavia's houden om het gras op een paar plekken gericht kort te houden: een cavia-tractor (in navolging van de inmiddels genoegzaam bekende kippentractor).

De cavia-tractor, BIJNA af...

Al vrij snel kwam ik tijd te kort om de cavia-tractor om de paar dagen te verplaatsen. Ik had hem ook flink zwaar gemaakt, met grote draadflappen om de beestjes te beschermen tegen gravende roofdieren (in tegenstelling tot de verplaatsbaarheid was dàt aspect was wel heel succesvol).

De tractor in gebruik (merk op: boomstronken om de flappen naar beneden te houden)

Wel, toen besloot ik de cavia's te laten proeven van de vrijheid. Met alle voor- en nadelen die daaraan vasthangen. Resultaat? Er zijn ook hier een paar slachtoffers gevallen (die zwarte kat die hier rondloopt ving jonge konijnen en is ook niet wars van een hapje cavia). De overblijvers zijn op een half jaar tijd heel autonoom geworden: niet meer afhankelijk van het voedsel dat ik ze geef. Ze maken hun eigen nestjes en zoeken hun eigen schuilplaatsen. Ze geven me de indruk dat ze gelukkig zijn.

Waarom ik nu zo blij ben met die vrije cavia's:

Konijnen en cavia's zijn (zoals ratten en muizen) knaagdieren; beestjes die aan hoog tempo reproduceren en die voortdurend moeten knabbelen om hun onstuitbaar groeiende tandjes kort te houden. Maar cavia's hebben verschillende voordelen t.o.v. de meeste andere knaagdieren:

- Zoals konijnen eten ze gras, heel veel gras, en bemesten ze in ruil hiervoor het land waar ze grazen.
- Hun cute-heidsfactor is erg hoog. Kinderen van allerlei leeftijden worden er onweerstaanbaar toe aangetrokken. Volwassenen ook. :-)

- Ze maken grappige knor, brom- en fluitgeluidjes. Er zit er altijd wel eentje bij die tjilpt zoals een mus op steroïden.
- Ik fluit om ze te roepen als ik groentenafval voor hen bij heb, en ze fluiten enthoesiast terug. Ze zijn schuchter maar niet zo erg dat je ze nooit te zien krijgt. Cavia's voeren is een activiteit die veel succes oogst bij jonge bezoekers: effe stil zijn en ja, daar zie je een snoetje verschijnen, en daar nog één, en...
Dus behalve dat mijn komkommerschillen, wortelafval en broccolistammen zonder verdere tijdsinvestering van mezelf tot compost omgewerkt worden, beleven we ook allemaal plezier aan de interactie.
- Cavia's zijn niet zo snel als konijnen. Je kan ze heel gemakkelijk vangen, en dus kan de populatie redelijk eenvoudig binnen de perken gehouden worden als dat nodig zou blijken.
- Ze springen en graven ook niet (bijgevolg kan je gemakkelijk je moestuin en/of kwetsbare gewassen beschermen met een lage omheining: 30cm volstaat.). Ik hoef ook niet benauwd te zijn dat ze de swales gaan ombouwen tot een loopgraven-doolhof.
- Ze beschikken nog over een zeker mate van "wilde" instincten. De mijne lijken inmiddels voldoende aangepast aan het buitenleven om zich snel te verschuilen voor roofvogels (valken en uilen voornamelijk). Ze kunnen zich in een regenpijp verstoppen waar ze onbereikbaar zijn voor vos en kat: die passenn er niet in! (Maar af en toe zal er nog wel eens een slachtoffer vallen bij de jong en onervarenen: daar valt niet aan te ontkomen)...
- Er is genoeg overlapping in de voedselcompetitie met andere knaagdieren dat de konijnen en ratten zich langzaam lijken terug te trekken.
- Hun "jachtterrein" is niet buitensporig groot: geen duizenden vierkante kilometers zoals jaguars in de jungle: vanuit hun nestplaats foerageren ze slechts een meter of 20-30 in alle richtingen.

Voor het ogenblik lijkt het hele terrein konijn-vrij. Ik zag het laatste levende konijn half november. Dat hebben natuurlijk niet enkel de cavia's gedaan. Konijnen zijn en blijven prooidieren, en bovendien is er myxomatose uitgebroken.
Maar mij hoor je niet klagen, dat de cavia's terrein winnen en de konijnen het veld ruimen (letterlijk!). Ik hoop dat de trend zich doorzet...

't Is koud!

Ik sta te popelen om al mijn jonge fruitboompjes (netjes ingekuild) een vaste plek in de tuin te geven, maar de felle kou van de afgelopen dagen heeft "de graafwerken" een halt toegeroepen. Meer tijd om eens rond te kijken naar wat ik allemaal (niet) gedaan heb!  

Overal waar ik ga ritselt het tussen de takken en onder de bladeren. Merels schieten voor me uit terwijl ze luid kwetterend hun alarmroep laten horen. De cavias komen om een extra hapje bedelen. Zelfs -6° is niet koud genoeg om het leven hier tegen te houden!

Wel is duidelijk dat de dieren tijdens vorstperiodes elk door mensen verwaarloosd stukje tuin appreciëren: een takkenbos, een verdwaalde emmer, de composthoop, een houtstapel, een ongesnoeide struik... Op zulke plaatsen vinden ze beschutting, overwinteringsplekjes, en met wat geluk een paar onverwachte hapjes...

Een paar ongeoogste appels zijn snoepjes voor de merels

 Zowel vruchten- als insecteneters komen aan hun trekken bij afgevallen fruit

Het zonnebloemzaad is heel gegeerd door allerlei vogeltjes...

Ook zaadhulzen van koolsoorten, radijs en rammenas worden ijverig opengepikt om van de zaadjes te peuzelen

Homeopathie voor Knor

Vanmorgen toen ik de troep eenden buitenliet, hoorde ik mijn zoon niezen met het geluid van een volwassen man (zo eentje met het de borstkas van een operazanger). Ongelooflijk, wat worden ze toch snel groot, dacht ik nog even. Tot ik Knor in het snotje kreeg en Aliosha opgewonden uitriep: "Mama, Knor niest!"
Aha! Dat was het dus!

En tegelijk "Oei: een varken met een aankomende verkoudheid?"
Behalve dat ze nog een extra baal stro kreeg voor de nacht, heb ik haar ook de homeopathische middeltjes gegeven die we voor onszelf gebruiken: granules van Sabadilla (tegen niezen) en Aconitum napellus (voor verkoudheden veroorzaakt door kou), en 10 druppels Sanogem (c) (aftreksel van populieren- en elzenknoppen op alcohol om het immuunsysteem te versterken). Dat alles verstopt in een toegevouwen sneetje brood. Even was het spannend, maar ja hoor, zoals voorspeld (door mijn broer) was de vreemde geur geen probleem voor Knorretje; hier met die hap!
Hopelijk wordt ze snel weer beter: we houden ze de volgende paar dagen goed in het oog...

Vos ruikt eend...

De loopeenden hebben één volle week mogen genieten van het land van melk en honing, enfin, kool en slakken, toen heeft de vos hen gevonden.

En ja, dat ging natuurlijk op typische vossenwijze: bergen pluimen tussen de swales. Vossenpootafdrukken tot aan het water. Hete traantjes van mij maar te laat. Ik was te optimistisch over het gevaar, en 5 eenden hebben dat duur moeten bekopen.

Loopeend ten prooi aan de vos

Dan in allerijl een ren gebouwd, en gepoogd om onze waggelende kudde er 's avonds in te lokken met behulp van graan en ander lekkers. Dat ging vlotjes; het zijn echte lekkerbekken!

Eendenren

't Was weer even wennen voor de beestjes, terug in een hok 's nachts. Voor de vos is het ook nog niet helemaal "af". Er moet nog een anti-graaf beveiliging komen, en een nylon netje als dak is waarschijnlijk ook nog voor verbetering vatbaar. Maar hopelijk is het in orde voor één nacht en vallen er geen verdere slachtoffers...

Een aardbeiberg!

Een stukje van de swales dat de bok totaal de vernieling had ingegeten en omgeploegd met zijn horens, is vandaag herschapen in een bergje met bosaardbeitjes.

Aardbeiberg

En nu maar hopen dat de loopeenden geen aardbeien lusten en dat de geiten niet te vaak ontsnappen!

Loopeenden eten vooral slakken

Waarom ik per se loopeenden wou? Wel, in tegenstelling tot gewone eenden, zo vertelt de litteratuur, eten loopeenden voornamelijk slakken en is je moestuin veilig. Ze zijn echt niet happig op jong groen. Slakken is hun lievelingskostje.

Wel, dat is duidelijk. Maar dan zie ik de kudde met veel enthoesiasme de swales beklimmen en driftig beginnen grazen, gras, en...

Op deze koolplant zitten inderdaad geen slakken meer, maar veel blad zit er ook niet meer aan!

Probleempje!!!!

Mijn voorzichtige conclusie is dat ik gekruiste (loopeend x gewone) eenden heb.
Maar een leuke groep is het wel!